Rozdział 26

-O czym chciałaś porozmawiać?

-O tym wyjściu dzisiaj. 

-A ja też chciałem O tym z tobą porozmawiać. 

-Ty pierwszy. 

-Jeżeli spróbujesz uciekać i tak cie znajdziemy. 

-A ja miałam ci powiedzieć ze nie będę uciekać od was. 

-A po co był ci potrzebny telefon Sebastiana? 

-To już nie twoja sprawa. 

-Jeżeli ktoś po ciebie przyjdzie jest przegrany. 

-Nikt po mnie nie przyjdzie,  a skąd wiesz tyle że tu się nieda wejść? 

-Bo wiem, i niepotrzebnie się tym interesujesz. 

-Jeszcze jedno pytanie. 

-Gdzie jest pokuj Jema?

-Nie powiem gdzie on ma pokój bo nie może teraz nikogo przyjmować.

-Dlaczego on nie może z nami być na imprezie? Dlaczego nie mogę go poznać? 

-Poznaszgo w swoim czasie, on jest chory i nie możemy go odwiedzać. 

-Na co jest chory?

-Ja ci nie powiem tego ale jak on będzie chciał to ci powie. 

-Dobrze, szykuj sie na wieczór, do zobaczenia. -Nataly kierowała się do drzwi. 

-Ty też. -Nataly kierowała się do swojego pokoju . Poczuła jakiś materiał na jej tworzy i zapadła w ciemność. 

~~~~Will

Po wyjściu Nataly rozległo się pukanie do drzwi. 

-Nataly jeśli to ty nie chce mi sie kłócić! 

-To ja Sebastian. 

-Wejdź!-Sebastian wszedł do środka i zamkną za sobą drzwi. 

-Słyszę że dogadujesz się z moją siostrą. 

-Ona nie jest twoją siostrą. 

-Przybraną.

-Wcale się nie znacie. 

-W wy?-Popatrzył na niego pytająco. A Will'owi nie przychodzi żadna odpowiedz.-Tak myślałem - Sebastian sie uśmiechną. 

-Dzisiejsze wyjście odwołane. 

-Dzięki Bogu, nie chciałem tam iść. A mogę wiedzieć dla czego? 

-Valentain zmienił zdanie. 

-Rozumiem. 

-Ja już pójdę. Pa

-Pa

~~~Nataly

Obudziła się przypięta do stołu. Była w miejscu wyglądającym jak więzienie, torturownia, psychiatryk.

Rozejrzała sie przerażona. Zobaczyła obok siebie "ojca".

-Co jest do cholery. -Ledwie się wypowiedziała. 

-Wiesz że masz dar?- O nie kolejny pomyślała Nataly. 

-Nie wiem oczym mówisz. 

-Dobrze wiesz. 

-Naprawdę jesteś stuknięty ja nie mam żadnego daru. 

-Kłamiesz! 

-Oszalałeś, wypóść mnie! 

-Nie musisz pokazać jak używasz swojego daru.

-Nie mam żadnego daru, ile razy mam ci mówić 

-Kłamiesz! -Wzioł coś ze stołu który stał za mim. 

-Co to? Co zamierzasz zrobić? 

-Zobaczysz. -To była strzykawka z wielką igłą. Nataly próbowała się wyrwać ale nic z tego. Valentain wstrzykną jej zawartość strzykawki. Nataly przeszedł ból po całym ciele. Krzyczała, bardzo cierpiała, ból trwał dla miej wieczność. Valentain cały czas ja pytał o jej darze, ale zaprzeczała. Ból ustał kiedy stracila przytomność.