Rozdział 22

Jace dogonił ciężarówkę i wskoczył na nią wbijając noże w ściankę pojazdu i podciągną się na dach, ale tam długo nie pobył. Demon wskoczył na dach i zepchną chlopaka na ulicę. Jace ledwo przytomny patrzył jak ciężarówkaAV z jego ukochaną odjeżdża. Przed tym zanim zapadł w ciemność zadzwonił do Alceta.
/-Jace gdzie ty jesteś?
-Przy naszej kawiarni pomóż.
-Jace, Jace....- Jace już zemdlał - Cholera.
Jace obudził się w izbie chorych.  Próbował wstać ale ból brzucha nie pozwolił na to. Potem zobaczył Aceta i Iz . Odrazu odezwał się Alcet.

-Jace co się stało? 

-Nataly....muszę ją znaleźć. 

-Nie ty musisz siedzieć w łóżku. - odezwała się Isabel. 

-Ale ona jest w niebezpieczeństwie. 

-Nie jest trochę poszperaliśmy i po pytaliśmy,  wychodzi na to że Valentian ją porwał. -Wyjaśnił Alec. 

-Ale Valentino to wariat. 

-Valentain to ojciec Nataly, myślałeś że się nie dowiem? 

-Miałem wam powiedzieć, ale ja tak nie mogę siedzieć. 

-Możesz, jeszcze parę tygodni przed tobą. 

-Co!? Chyba żartujesz. 

-Nie Twój brzuch jest przeciętny w pół. 

-Jak to?

-Znaleźliśmy cie w takim stanie.

-Ja tylko pamiętam jak porwali Nataly. 

-Nie denerwuj się o nią, Valentian jej nie skrzywdzi.

-Obyś miała rację. 

~~~Nataly

Obudziła się w jakimś pokoju. Był czarno-biały, nic wielkiego w tym pokoju szafa, stolik, fotel i szafka nocna. Wstała z łóżka i próbowała się wykonać. Otworzyła delikatnie drzwi i popatrzyła za mi stał jakiś strażnik, otworzyła delikatnie drzwi, podeszła do strażnika i skręciła mu kark, martwy upadł na ziemię. Pobiegła w stronę schodów i kiedy miała zejść na dół usłyszała czyjś głos i bez myślenia weszła do czyjegoś pokoju. Zamknęła za sobą drzwi i w pomieszczeniu był chłopak w jej wieku. Miał czarne włosy i był ubrany cały na czarno. Pomyślała sobie. Ale się w kopałam.

Była pewna że odrazu mnie wyda.

-Jesteś Nataly tak?

-Skąd znasz moje imię? 

-Valentian wszystkim powiedział. 

-Valentain mnie porwał? 

-Ja bym bardziej to ujął przyprowadził.

-A ty masz na imię...

-Will 

-Ładnie, bardzo rzadkie

-Dziękuję

-Jesteś za tym żebym została tu czy pomożesz mi stąd uciec?

-Nie radzę Ci uciekać, tu jest masa strażników. 

-Jest o jednego mniej. -powiedziała z uśmiechem. 

-Co takiego?

-Nic za niedługo się dowiesz, a wyjaśnisz mi gdzie jest wyjście? 

-Kiedy zejdzie po schodach to prosto i jest wyjście.

-Dziękuję. -Otworzyła drzwi. 

-Mam nadzieje że się jeszcze spotkamy.

-Ja też. 

Wyszła z pokoju i się rozejrzał, nikogo nie było.  Pobiegła do schodów i zobaczyła że po nich wchodzi Valentian. 

-Ku*wa....

-Nataly tak nie wypada mówić kobiecie. 

-A podobno ojcowie nie porywają córek. 

-Ja tylko sprowadziłem cie do domu.

-Ja nawet nie wiem gdzie jestem. 

-Jak udało ci się wydostać z pokoju?

-Muszę odpowiadać ?- pokiwał głową- Skręciłam facetowi kark. 

-Nataly tak nie wypada robić pomocnikom.

-Pomocnikom?! Chcę ci przy pamięć że mnie porwał i nie wiem co mi by zrobili.

-To był mój błąd on powinien siedzieć w środku. 

-Mogę już iść? 

-Co ty robisz?

-Wymykam się.

-Nigdzie nie idziesz to jest twój nowy dom.

-Japier...

-Natalia!-Przerwał jej "ojciec".

-Co nie znasz mnie i nie wiesz jak ja się zachowuje. 

-Wiem o tobie wszystko. 

-Co naprzykrzyła?

-Wiem że nie przeklinasz,  wiem że opłakiwałaś przybrać rodzinę,  wiem....-Teraz ona mu przerwała

-Opłakiwałam prawdziwą rodzinę, ty nie jesteś moim ojcem- Była pod presją i weszła do pokoju Will'a on siedział na łóżku i czytał książkę. Zatrzasnąwszy za sobą drzwi i oparła się o nie. Próbowała nie płakać ale uczucia wzięły w górę. Powoli osiem na podłogę i usiadła Will do niej szybko podszedł i klekną. 

-Co się dzieje?-po tym usłyszeli pukanie do drzwi. 

-Nataly, Nataly. ...-Valentian zaczynał ją coraz ostrzej wołać. 

-Panie Valentian ją się nią zajmę. 

-Dobrze Williamie zajmij się nią i wszystko jej wytłumacz. -Słyszeli jak Valentian odchodzi od drzwi. Dziewczyna nie daje sobie  rady z tym wszystkim. Will usiadł obok niej i ją przytulił.

-Co się stało? 

-Mam wszystkiego dość, to mnie przerasta.

-Dasz radę wyglądasz za na twardą dziewczynę.

-Dlaczego tu jesteś? W tym wariatkowie.

-Nie mam gdzie się podziać.

-Też jesteś nocnym łowcą?

-Tak

-To ucieknij zemną.

-A może ty zostań zemną. Przez pewien czas może miesiąc. 

-Tak długo? 

-Zleci szybko, może lepiej się poznamy. 

-Co chcesz o mnie wiedzieć? 

-Skąd jesteś? 

-Z Polski.

-Tak samo jak ja.

-Jaki zbieg okoliczności. 

-Ile masz lat?

-18

-Ja też.

-Jak tu się znalazłeś?

-Byłem bezdomny i Valentian mnie znalazł i mnie tu zaprowadził. 

-A jak jest twoja historia?

-Moi rodzice umarli kiedy byłem mały przez większość życia mieszałem na ulicy,  a twoja?

-Jestem z zdrady, moja matka na mnie się wyżywała, zeszłym roku zabiła całą rodziną, Valentian ją zabił bo wiedział że jest chora psychicznie,  a mnie wtedy w domu nie było, powinam tam zginąć, było by łatwiej. 

-Pomysł o tym że Bóg nie chciał żebyś umierała.

-Wierzysz w Boga? 

-Tak, a ty w co wierzysz.

-Ja wieże w siebie.- Will się zaśmiał.-Z czego się śmiejesz? 

-Z tego że znam cie tak krótko a ty jesteś moją idealną dziewczną.

-Ty też jesteś niezły.

-Dziękuję.

-Mieszkają tutaj inni w naszym wieku?

-Nie tylko ty i ja.
-Trochę dziwne, nic nie pamiętam z ostatniech trzech miesięcy pamiętam tylko jak wróciłam do domu z urodzin tylko to.
-Może sobie przypomnisz.